They want production to be limited to useful things, but they forget that the production of too many useful things results in too many useless people

Deze citaten hebben op deze blogpagina enkel als doel discussiemateriaal aan te leveren binnen de draad op foodlog.nl: “Is voedsel een maatschappelijke dienst?“.

Om de analyses en mogelijke oplossingen die E.F Schumacher aanreikt echt te kunnen vatten, lees je best het boek, waaruit hier wordt geciteerd.

bladzijde 88

Schumacher citeert experten, die het Mansholt Plan verdedigen:

In the discussion of the Mansholt Plan, agriculture is generally referred to as one of Europe’s ‘industries’. The question arises of whether agriculture is, in fact, an industry, or whether it might be something essentially different. Not surprisingly, as this is a metaphysical – or meta-economic – question, it is never raised by economists.

Now, the fundamental ‘principle’ of agriculture is that it deals with life, that is to say, with living substances. Its products are the results of processes of life and its means of production is the living soil. A cubic centimetre of fertile soil contains milliards of living organisms, the full exploration of which is far beyond the capacities of man. The fundamental ‘principle’ of modern industry, on the other hand, is that it deals with man-devised processes which work reliably only when applied to man-devised, non-living materials. The idea of industry is the eliminitaion of living substances.

The ideal of industry is to eliminate the living factor, even including the human-factor, and to turn the productive process over to machines.

bladzijde 90

Schumacher citeert verder experten, die het Mansholt Plan verdedigen:

Or again: ‘Agriculture, in Europe at least, is essentially directed towards food-production … It is well known that the demand for food increases relatively slowly with the increases in real income. This causes the total incomes earned in agriculture to rise more slowly in comparison with the the incomes earned in industry; to maintain the same rate of growth of incomes per head is only possible if there is an adequate rate of decline in the numbers engaged in agriculture’

‘The conclusions seem inescapable: under circumstances which are normal in other advanced countries, the community would be able to satisfy its own needs with only one-third as many farmers as now.’

Schumacher becommentarieert dit:

No serious exception can be taken to these statements if we adopt – as the experts have adopted – the metaphysical position of the crudest materialism, for which money costs and money incomes are the ultimate criteria and determinants of human action, and the living world has no significance beyond that of a quarry for exploitation.

On a wider view, however, the land is seen as a priceless asset which it is man’s task and happiness ‘to dress and to keep’. We can say that man’s management of the land must be primarily orientated towards three goals – health, beauty, and permanence. The fourth goal – the only one exepted by the experts – productivity, will then be attained almost as a by-product.

The crude materialists view sees agriculture as ‘essentially directed towards food-production’. A wider view sees agriculture as having to fulfil at least three tasks:

• to keep man in touch with living nature, of which he is and remains a highly vulnerable part;
• to humanises and ennoble man’s wider habitat; and
• to bring forth the foodstuffs and other materials which are needed for a becoming life

bladzijde 124

Schumacher brengt hier twee interessante stellingen naar voor, die essentieel zijn om te begrijpen waarom landbouw in Europa toen (1973) was wat het vandaag (2009) nog steeds is. Of omgekeerd.

In fact, one might put the following proposition to students of sociology: ‘The prestige carried by people in modern industrial society varies in inverse proportion to their closeness to actual production.‘

Karl Marx appears to have foreseen much of this when he wrote:’They want production to be limited to useful things, but they forget that the production of too many useful things results in too many useless people‘ …

Leerlingen van de Hotelschool in Hasselt stelden trots hun zelfgemaakte lekkernijen voor. Alles werd gemaakt met fairtradeproducten van de Oxfam Wereldwinkels.

De 7de jaars bakkerij aan de Hotelschool hebben voor dit schooljaar een mini-onderneming opgericht met de naam “sweet a fair“. Ze zullen al doende de idee van fair trade en het gebruiken van wereldwinkelproducten verspreiden over de Provincie Limburg.

Het gebak, de speculaas, de vlaaien en noem maar op zijn zo goed als voor de volle 100% gemaakt van eerlijke handelsproducten uit het zuiden en lokale boerenproducten uit het Hasseltse.

koffiecampagne Oxfam Wereldwinkels - 1 procent minder voor de koffie-industrie is dubbel loon voor 1 miljoen boeren

Er was ooit een tijd dat de fairtraders de dingen durfden benoemen zoals ze waren. Men noemde hen toen geitenwollensokken dagdromers.

Vandaag leggen bedrijven als Starbucks of LIDL zich plat op de buik, om ook mee te mogen schuiven aan de fairtrade-feesttafel. Zelfs mega-slokoppen dromen mee in hun Max Havelaar-gekeurmerkte sokken.

Want aan tafel discussiëren fairtraders niet meer over het rollenspel van de grote supermarktketens met hun toeleveranciers, bijvoorbeeld.

En over hoe supermarktketens en Nestlees bij de Vlaamse zuivelproducent het licht uitdraaien, hoeft ook niet gediscussieerd.

“De strijd van boeren in Noord en Zuid op één lijn zetten is té kort door de bocht”

Dat zeggen de Wereldwinkels, en het is ook het standpunt van Max Havelaar.
We besteedden er hier al eerder uitgebreid aandacht aan.

Vraag is maar hoe lang ze zich dit soort gedrag en standpunten nog gaan kunnen blijven permiteren. Er roert zich immers iets…

Week van de Fair Trade: eigen boeren niet toegelaten?

De Belgische Vereniging voor Varkenshouders vroeg zich tijdens de Week van de FairTrade af:

Momenteel is er enkel Fairtrade met boeren aan de andere kant van de wereld, wat met ons, boeren uit eigen land???

zie persbericht d.d. 05/10/2009 : Fairtrade, ook naast de deur. Varkenshouderij in NOOD!

Deze vaststelling, daar is het hen om te doen:

Het is bovendien een frappante vaststelling dat de grote winkelketens op hun website pronken met slogans over een ‘eerlijke prijs’ en ‘respect voor de leverancier’, terwijl we intussen allemaal weten dat hiervan geen sprake is.

Lidl heeft reeds zijn website aangepast nadat de eerste geruchten hierover werden verspreid. Is dit geen vorm van fouterkenning?

Colruyt daarentegen beweert (zie De Standaard van zat 3/10) dat ze 15% meer betalen dan de gangbare prijs. Niets is minder waar, dit komt alvast niet bij de boer terecht!

Daarover dadelijk meer. Maar respectlozer kan het stilaan niet meer.

Karl Vannieuwkerke: “Respectlozer kan het niet”

“Grote winkelketens hebben geen schaamte om met slogans als ‘eerlijke prijs’ en ‘respect voor de leverancier’ klanten te winnen. Alsof fair trade enkel een Afrikaanse, Aziatische of Latijns-Amerikaanse aangelegenheid zou zijn.

De prijsafspraken waarbij de tussenpersonen met de grootste winst gaan lopen, zijn een vorm van extreme decadentie”

zie opiniestuk de Morgen d.d. 09/10/2009 : “Respectlozer kan het niet”

Respectlozer kan het inderdaad niet.

Maareuh… de slagzin ‘Uit Respect’ tooide toch jarenlang de affiches van de Oxfam-Wereldwinkels?…

leven van liefde en lucht

Niemand leeft van liefde en lucht alleen.

Maar van liefdadigheid en gebakken lucht al helemaal niet.

Ooit waren fairtraders de enigen die het wilden of durfden opnemen tegen de krachten die de wereldmarkt genadeloos naar hun hand zetten.

Maar vandaag putten ze zich uit in er het stilzwijgen op na houden wanneer de problematiek van onze eigen boeren ter sprake komt.

Of geven een draai aan de waarheid.

Waarom hebben fairtraders als Oxfam-Wereldwinkels en Max Havelaar vandaag dan zo’n schrik van eerlijke handel met boeren in het Noorden?

De uitleg is zeer eenvoudig.

kiezen of delen

Supermarkten zullen nooit toelaten dat fairtraders hun imago te grabbel gaan gooien. Vlaamse boeren de fairtrade binnenloodsen is als het paard van Troje de supermarkten binnenloodsen. Dat zullen deze laatsten uiteraard nooit toestaan.

Kiezen of delen dus. Maar de supermarkten en andere voedselgiganten schudden wel de kaarten en bepalen steeds sterker de spelregels waaraan fair trade zich dient te houden, wil het haar plek in de rekken van de distributie behouden.

Steeds meer mensen stellen zich luidop de vraag of de fairtraders hun ziel niet aan het verkopen zijn aan centen en procenten.

oproep tot regiofair

De roep om regiofair zal steeds luider klinken. (Overigens net zo goed in het Zuiden als in het Noorden.)

Noodkreten als dewelke de Vereniging voor Varkenshouders of een Karl Vannieuwkerke slaken zijn immers terecht. Ze kennen nog geen container. Laat dat regiofair zijn.

Wat we precies verstaan onder regiofair leest u elders op de blog: ‘wat is regiofair?’.

Wie linkt er zoal door naar mijn blogske? Ik zal het u wat regelmatiger gaan meedelen.
En op deze manier teruglinken.

Vandaag de website van Frank Verhoeven. Iemand wiens inbreng ik op foodlog.nl erg waardeer.

boerenverstand.org

We kunnen met pensioen, als het aan de Boerenbond ligt. Er is geen toekomst voor familiale landbouw.

Dood biggetje voor stadhuis

Voor het stadhuis van Geel is woensdagochtend een klein, dood varkentje gevonden. Bij het varken was ook een brief achtergelaten. Volgens de politie gaat het om een protestactie van boze boeren. Ze zijn kwaad omdat ze te weinig geld krijgen voor hun producten. Vooral uitlatingen van de voorzitter van de Boerenbond, dat kleine boeren er beter de brui aan geven, zijn blijkbaar in het verkeerde keelgat geschoten.

Ook op vilt.be (overgenomen uit de Gazet van Antwerpen) werd er over bericht

Op de stoep van het stadhuis van Geel werd woensdagochtend een dood big aangetroffen dat daar voor dag en dauw was achtergelaten door een anonieme landbouwer. Bij het kadaver een brief: “Hallo, ik ben Knorretje. Ik ben op zoek naar iemand die voor mij kan zorgen en mij eten kan geven. Mijn baas, de boer, kan dit niet meer”. “Een noodkreet”, zegt de burgemeester van Geel.

De melkboeren vragen aandacht voor hun problemen door melk uit te gieten over hun akkers. Maar ook heel wat varkensboeren werken al jaren onder de kostprijs en zitten door hun financiële reserves heen. In de brief vertelt het varkentje verder nog dat zijn boer al tevergeefs bij de overheden en de grootdistributie had aangeklopt. Dat Boerenbondvoorzitter Piet Vanthemsche deze week in Terzake aankondigde dat op termijn alleen grotere boeren kunnen overblijven, vormt kennelijk de spreekwoordelijke druppel.

Geelse burgemeester Frans Peeters (CD&V) is onder de indruk van de actie. “Ik beschouw het als een ernstige alarmkreet van een landbouwer wiens persoonlijke situatie dramatische vormen aanneemt. Luguber is het in mijn ogen niet, eerder begrijpelijk. Het gaat om een kleine boer die nu te horen krijgt dat er voor hem geen toekomst meer is in de sector”.

Volgens Peeters richt de boer zich niet tot de verkeerde instantie. “Hij maakt ons geen verwijten. Het is gewoon een stil protest”. Het dode dier werd meteen weggehaald. De politie stelde een pv op, maar de burgemeester wil niet dat er een klopjacht wordt gehouden op de dader. “De situatie is voor hem al erg genoeg”.

Even dit antwoord duiden:

Uiteraard zouden Wereldwinkels graag een faire prijs betalen voor de producten van Vlaamse landbouwers. Alleen is het pas mogelijk om prijzen te betalen op maat en vraag van onze eigen landbouwers, wanneer ze de afhandeling/verdeling van hun producten zelf terug in handen nemen. Zoals de coöperatieven met wie de Wereldwinkels samenwerken in het Zuiden.

Zo zijn de Wereldwinkels aangewezen op de bedrijven die momenteel de melk ophalen en vercommercialiseren. Sommige daarvan zijn op papier in handen van de boeren. Bijvoorbeeld INZA van de Boerenbond. In de praktijk blijkt het een ander liedje. Idem dito voor de fruitveilingen, bijv. Er zijn momenteel nauwelijks of geen alternatieven, die door de boeren zelf worden beheerd in Vlaanderen. Waar ze er wel zijn, zijn ze voor Oxfam Fairtrade veelal te kleinschalig of te weinig standvastig om commercieel duurzaam mee in zee te gaan.

Een leerrijk voorbeeld hier, is de samenwerking die er aanvankelijk was met de chocomelk van Oxfam Fairtrade. De biomelk werd tegen een goede prijs ingekocht bij de bio-coöperatie Brugs Ommeland. Helaas, kort na de lancering al verkozen de boeren van Brugs Ommeland hun biomelk te gaan verkopen op de zeer lucratieve Britse biomarkt. De Wereldwinkels verloren hun leverancier en zijn noodgedwongen terug overgestapt op gewone melk voor hun chocoladedrink. Het hoeft niet gezegd dat de geleden schade en verloren ontwikkelings- en marktingkosten volledig voor de rekening van de fairtradeorganisatie vielen. Da’s natuurlijk moeilijk fair zakendoen, op die manier.
________________________________________

Limburgse groentenboeren in zak en as

12 cent kreeg deze boer uit Bocholt, Gert Reynders, voor een kilo tomaten in augustus. Die tomaten lagen dan in de winkel voor 1,39 euro. De man verkoopt voor het tweede jaar op rij 20 cent onder de productieprijs. Zelfs Philip Vergauwen van UHasselt kan er blijkbaar niet meer om lachen. En jij, als consument?

Misschien kunnen onze boeren nog wel wat opsteken van hun collega’s in het Zuiden?

Fair Trade in practice & Quality for all of us

Voorstellingsvideo’s van Cepicafe op YouTube:

Dit artikel maakt onderdeel uit van de studie:
”Een inventarisatie van mogelijkheden voor eerlijke prijzen voor Hasseltse boeren”

Wellicht interesseert u ook dit artikel: Wat is regiofair?

In de maand maart 2009 hebben we in Hasselt een onderzoek gedaan naar de prijzen van de Jonagold–appel en de Conference–peer. We hebben hierover een kleine prijsvergelijking opgesteld. De weergegeven prijzen zijn steeds per kilogram.

Een hoeveverkoper bouwt een winstmarge in van 20 tot en met 30 % boven de veilingprijs. We hebben een gemiddelde van 25 % genomen.

Voor de veilingprijs hebben we het gemiddelde genomen van de maand maart 2009 voor het betreffende type. Dit zijn de veilingprijzen van de BFV (Belgische Fruitveiling) te Sint-Truiden. De percentages zijn steeds afgerond tot gehele getallen.

Winkelketen Delhaize

Delhaize verkoopt Jonagold E2++ T 75/80 van het keurmerk TRUVAL.

Uit deze grafiek kunnen we afleiden dat Delhaize zijn prijs 138 % hoger plaats dan de veilingprijs en 90 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Delhaize verkoopt Conference E2++ T 60/70 van het keurmerk TRUVAL.

Deze grafiek vertelt ons dat Delhaize zijn prijs 63 % hoger plaats dan de veilingprijs en 31 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Winkelketen Carrefour

Carrefour verkoopt Jonagold E2++ T 75/80 van het keurmerk TRUVAL.

Carrefour plaatst zijn prijs 210 % hoger dan de veilingprijs en 148 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Carrefour verkoopt Conference E2++ T 60/70 van het keurmerk TRUVAL.

Uit deze grafiek kunnen we afleiden dat Carrefour zijn prijs 108 % hoger plaatst dan de veilingprijs en 67 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Winkelketen Colruyt

Colruyt verkoopt Jonagold E2++ T 85/90 van het keurmerk TRUVAL.

Colruyt plaatst zijn prijs 217 % hoger dan de veilingprijs en 152 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Colruyt verkoopt Conference E2++ T 65/75 van het keurmerk TRUVAL.

Deze grafiek vertelt ons dat Colruyt zijn prijs 82 % hoger plaatst dan de veilingprijs en 45 % hoger dan de hoeveverkoopprijs.

Conclusie:

• Wanneer we het gemiddelde nemen, zien we dat winkelketens hun producten gemiddeld 136 % duurder verkopen dan de veilingprijs.
• Daarnaast zien we ook dat de winkelketens hun producten gemiddeld 89 % duurder verkopen dan de hoeveverkoper.

Dit zijn ons inziens schrikwekkende cijfers.

In welke mate de tussenhandel een ondermijnende invloed heeft op een beter inkomen van de landbouwers dient in een volgende studie nader te worden onderzocht.

Dank

Dit onderzoek werd uitgevoerd door Jessy Goris (studente Provinciale Hogeschool Limburg). Zij liep tot eind juni gedurende 3 maanden stage bij de Stad Hasselt en voerde deze studie – als onderdeel van haar afstudeerproject – uit in opdracht van de Landbouwcel van Hasselt.

Wij danken verder ook mevrouw Louis-Joan Lemmer (ambternaar bevoegd voor landbouw), mevrouw Ingeborg Debock (Noord-Zuid-ambtenaar) en uiteraard alle Hasseltse boeren, die meewerkten aan dit onderzoek.

Het onderwerp en de resultaten van haar volledige onderzoek “Hasseltse boeren aan het woord – Kunnen onze boeren voor hun productie een prijs krijgen waar ze redelijk van kunnen leven?” vindt u hier:
Hasseltse boeren aan het woord.

Steven Schepers
trekkersgroep FairTradeGemeente Hasselt

Dit artikel wordt aangevuld door tekst mét prenten: “Prijsvergelijking: supermarkt – hoeveverkoop – veiling”

”Een inventarisatie van mogelijkheden voor eerlijke prijzen voor Hasseltse boeren”

Kunnen boeren een prijs krijgen voor hun productie waar ze redelijk van kunnen leven? Zijn de prijzen die ze krijgen of vragen voor hun product kostendekkend? Als boeren zelf hun producten zouden vermarkten, zou dat een economische vooruitgang betekenen? Aan welke voorwaarden zouden zij moeten voldoen om in orde te zijn?

Inleiding

Wereldwijd ondervinden boeren problemen met het verkrijgen van een goed inkomen. Om te werken aan een oplossing is een Fair Tradeconcept ontwikkeld.

Fair Trade ondersteund groepen boeren in ontwikkelingslanden met een keurmerk dat hen een betere prijs voor hun producten biedt dan wanneer zij deze via de reguliere markt zouden verkopen; er wordt aldus een ‘eerlijke handel’ gecreëerd.

Ook Vlaamse boeren ontvangen slechts een uiterst klein gedeelte van de prijs in de supermarkt en vaak is dit deel niet kostendekkend.

maart 2009 COLRUYT - Jonagold E2++ T 85/90 met het keurmerk 'TRUVAL'
Uit deze grafiek kunnen we afleiden dat Colruyt zijn prijs 217 % hoger plaatst dan de veilingprijs en 152 % hoger dan de hoeveverkoopprijs. Duurzame handel?
Klik op de afbeelding voor een grotere weergave

Nu de landbouwsubsidies in 2013 volledig herzien gaan worden, lijkt het nog noodzakelijker te gaan worden om alle kosten van productie op te nemen in de verkoopprijs.

Eerdere onderzoeken – ondermeer in Nederland – bestudeerden de mogelijkheid om, net als bij het Fair Trade-concept, een eerlijkere handel te creëren waardoor ook de boer in Europa een eerlijkere prijs voor zijn producten zou krijgen.

Uit onderzoek aan de Universiteit van Wageningen (2007) kwam ondermeer volgende aanbeveling voort:

Het introduceren van een nieuw label voor eerlijkheid is niet raadzaam; de meest voor de hand liggende opties zijn:

• 1) bundeling/samenwerking tussen bestaande labels, en
• 2) informatievoorziening aan consumenten om zodoende duidelijk te maken in hoeverre bestaande merken/labels voldoen aan diverse eerlijkheidscriteria.

Concrete mogelijkheden/operationalisering hiervan behoeft nadere uitwerking en onderzoek.

Voor een samenwerking met bestaande labels lijkt het logisch in eerste instantie te kijken naar mogelijke samenwerkingsverbanden met het Max Havelaar-keurmerk of andere reeds bestaande fairtrade-initiatieven als de Oxfam-Wereldwinkels. Deze staan hiervoor echter niet te trappelen.

Toch lijken er openingen tot samenwerking. Sinds 2005 kunnen Vlaamse steden en gemeenten dingen naar de titel van ‘FairTradeGemeente’.

Om deze titel te kunnen behalen, dienen lokale besturen aan zes criteria te voldoen. Het zesde criterium voorziet in een eigen intiatief aangaande duurzame, lokale consumptie. In Hasselt werd er gekozen voor ‘het ondersteunen van de lokale boer’ en daarmee de lokale economie.

Opzet onderzoek

In een casestudy probeerde Jessy Goris (studente marketing Provinciale Hogeschool Limburg), in een stage bij de Landbouwcel van de stad Hasselt, een antwoord te vinden door Hasseltse boeren te interviewen.

Daartoe werden de bestaande ervaringen en knelpunten voor een succesvolle verkoop van lokale hoeveproducten getraceerd. En werd er gepeild naar de bekendheid onder de Hasseltse boeren van de Fair Trade-koers die de stad volgt.

Dit laatste houdt bijvoorbeeld het stimuleren in van de verkoop van lokale hoeveproducten met lage transportkosten en minder belasting op het milieu. Men noemt dit gemakshalve ‘korte keten’.

Onderzoeksvragen

In deze casestudy koos Jessy Goris voor een interview met een selecte groep geëngageerde boeren. Deze werkwijze bood de mogelijkheid de boeren zelf aan het woord te laten en van binnenuit te achterhalen wat de perspectieven zijn voor het vermarkten van lokale hoeveproducten.

Kunnen boeren een prijs krijgen voor hun productie waar ze redelijk van kunnen leven? Zijn de prijzen die ze krijgen of vragen voor hun product kostendekkend? Als boeren zelf hun producten zouden vermarkten, zou dat een economische vooruitgang betekenen? Aan welke voorwaarden zou dit moeten voldoen?

Enkele resultaten van de bevraging.

Naar economische haalbaarheid van directe hoeveverkoop.

De interviews werden afgenomen bij 15 Hasseltse landbouwers met als doel de economische haalbaarheid van lokale hoeveproducten te onderzoeken. Deze 15 landbouwers staan representatief voor de verhouding van de verschillende sectoren binnen de landbouw in Hasselt. Daarnaast werd een kleine prijsvergelijking gemaakt tussen de veilingprijs, de hoeveverkoopprijs en de supermarktprijs.

Het resultaat van deze casestudy leidde tot volgende conclusies:

Grootste winst zit in de tussenhandel.

Tussen wat de boer ontvangt van de veiling voor zijn product en wat de consument in de supermarkt betaalt, zit een groot verschil van winst waar de boer meestal niet van profiteert. Dat verschil ligt tussen de 60 tot 250 % hoger dan wat de boer ontvangt van de veiling. Hiervoor zijn prijzen van de drie supermarkten vergeleken (Carrefour, Delhaize en Colruyt).

Bescheiden winst voor de boer.

Wanneer de boer aan directe hoeveverkoop doet, rekent hij gemiddeld slechts 20 % boven de veilingprijs. Deze 20 % is een niet-economische grove schatting die de boer maakt, afhankelijk van de schaarste of het overvloedige aanbod op de markt. Hij volgt hiervoor geen uitgelezen economische kosten-batenanalyse met een daarbij behorende bewuste prijzenvergelijking.

Consument: ‘onbekend maakt onbemind’.

Het directe contact met de consument biedt het voordeel van betrokkenheid en bekendheid met de actualiteit van de landbouw, de agrarische bedrijfsvoering en de kwaliteit van het product. Met consumenten omgaan en kunnen verkopen vereist een speciaal talent of je moet erin zijn opgeleid. Echter vormt ook de ligging van de hoeve een probleem voor de snelle bereikbaarheid van de consument. Een wekelijkse boerenmarkt zou voor consument als producent hierin een brug kunnen slaan.

Milieu en mondialiteit.

Beperking van transport werkt reducerend op de CO₂ uitstoot en de vervoerskosten. Als FairTradeGemeente wordt in Hasselt het zesde criterium ingevuld met ‘het ondersteunen van de lokale boer’ en daarmee de lokale economie. Tweederde van de bevraagde boeren wil actief meewerken aan projecten die de stad Hasselt hierrond op poten stelt. Een aantal van de bevraagde boeren werkt er reeds aan mee.

Rentabiliteit.

De lokale boeren zeggen veel concurrentie te ondervinden van geïmporteerde producten die vervaardigd zijn in landen met lage loonlasten waar weinig of geen gegarandeerde controle is op milieubelasting en de vervaardiging van teelt en verwerking van het boerenproduct. Ook de hoge grondprijzen in West-Europa (en daarmee ook in Hasselt) zijn negatief voor de boeren.

De hoge investeringskosten voor de inrichting van de hoeve voor hoeveverkoop met de daaraan gekoppelde strenge hygiënische voorschriften waar hoeveverkoop moet aan voldoen en de hoge personeelskosten voor een efficiëntere verwerking van het boerenproduct zijn serieuze overwegingen die een boer doet aarzelen om aan hoeveverkoop te doen.

In coöperatief verband te gaan samenwerken, vormt een optie, maar ook hierin gaat de boer niet over één nacht ijs.

Conclusies

Tweederde van de bevraagde boeren aan hoeveverkoop doet. Belangrijkste reden om niet aan hoeveverkoop te doen, is het extra personeel dat je hiervoor moet inhuren. Dit personeel is niet rendabel. Verder verzekert de veiling de boer ook van afzet.

90 % van de bevraagde boeren plaatst zijn prijs boven de veilingprijs, maar onder de supermarktprijs. De verkoopprijs wordt bepaald door een eigen kosten-batenanalyse, met daar bovenop een winstmarge.

De meest beïnvloedende factoren op de prijs die gevraagd wordt, zijn: het weer, de wettelijke bepalingen en de import en export uit andere landen.

Factoren die de verkoop kunnen bevorderen zijn: meer promotie, een stijgend commercieel inzicht of het engageren van de hele familie.

90 % van de bevraagde boeren beschikt niet over een eigen website, maar zijn wel actief op sites betreffende de landbouw. 54 % van de bevraagde boeren is betrokken bij een of meerdere landbouworganisaties. Deze betrokkenheid biedt voordelen, maar soms vergt deze betrokkenheid ook tijd, bijvoorbeeld het aanwezig zijn op vergaderingen.

De grootste afnemers zijn: de veiling, distributeurs, grossiers en particulieren.

Deze zijn steeds tevreden over de aangeboden kwaliteit, maar de boeren zijn niet altijd tevreden over de prijs die ze krijgen.

In welke mate de tussenhandel een ondermijnende invloed heeft op een beter inkomen van de landbouwers dient in een volgende studie nader te worden onderzocht.

Tweederde van de bevraagde boeren wil zijn producten in coöperatief verband verkopen als dit organisatorisch mogelijk is.

De meest voorkomende suggestie die gegeven werd om de toekomst van de landbouw in Hasselt te verzekeren, is het opzetten van meerdere initiatieven vanuit de stad betreffende de Fair Trade-koers die de stad volgt om de lokale economie en duurzame landbouw te stimuleren. De belangrijkste verwachting die boer heeft van het gemeentebestuur of de ambtenaar voor de landbouw is het vergemakkelijken van het papierwerk.

Verder wil tweederde van de bevraagde boeren ook actief meewerken aan projecten die de stad opzet betreffende de landbouw.

Het behoud van hoogwaardige kwalitatieve landbouwgrond voor de boeren die op een economische en ecologische wijze willen produceren vinden ze erg belangrijk.

Circa 80 % van de bevraagde boeren maakt gebruik van niet familiale hulp op hun bedrijf. Dit is noodzakelijk om de seizoensgebonden producten efficiënt te verwerken, maar het zorgt voor een hoge kostenpost.

Het beroep van landbouwer is een kwestie van levenshouding en boerentrots als het van vader op zoon wordt doorgegeven. Alle bevraagde landbouwers vinden de zelfstandigheid en het constante contact met de natuur aantrekkelijk.

Tweederde van de bevraagde boeren die aan hoeveverkoop doen, is op de hoogte van het Fair Trade-beleid dat de stad voert.

Wat doe je in een democratie met gepeupel dat opkomt voor zijn rechten?
Van straat kloppen!

faire melkprijzen? een oplawaai kun je krijgen!

want… vandaag is het feest

Vanop foodlog.nl vandaag:

“Keizer Albert lacht. Hij legde vandaag de basis om met zijn marktmacht niet alleen de A-merken, maar ook de keurmerken de markt uit te werken. Keizer Albert heeft ze immers voor het kiezen en kan, zoals mensen die gevarieerd van bil gaan het noemen, ‘een beetje wisselen’.

Toch zijn de keurmerkkoningen blij. Blakend van zelfvertrouwen en met woorden die het Grote Goed dienen steken ze de kop in het zand. “Deze stap is een duidelijk antwoord op de toenemende vraag van consumenten naar producten die bijdragen aan een betere toekomst”, zegt Coen de Ruiter van Max Havelaar. Zijn Max is een van die nieuwe merken, pardon keurmerken natuurlijk, die Albert straks helemaal in zijn zak steekt.”

Dick Veerman blijft een meester van het woord en analyseert het correct.

Wat mij echter vooral treft dezer dagen, is dat de klassieke (sic.) fairtradebeweging – vakkundig gekaapt als ze zijn door de multinationale ondernemingen middels het overnemen van het keurmerk Max Havelaar – niet hoog oploopt met de idee om ook boeren in het Noorden mee te laten profiteren van fair trade. Om zo heel veel wind te maken, zeg maar een storm te ontketenen.

Door dit soort monsterverbonden af te sluiten met Albert Heijn is deze laatste verzekerd van het feit dat MH het AH nooit moeilijk zal maken met het steunen van de europese boerenstand. Zwijg stil er een coalitie mee te sluiten.

Maar zeer hoopgevend, dit bericht van Johan Janssen van Belgian Dairy Board, vanmorgen in mijn mailbox:

“Voila, vers geperst.
Grtn, JJ
http://www.fairdairy.eu/“

Belgian Dairy Board klopt niet op mensen maar op spreekwoordelijke nagels.

Constructief, maar klaar met een alternatief, waar ik volgaarne aan meewerk, voor het geval de zuivelsector niet tot inkeer wil komen. En willen de fairtraders niet weten van bijv. 100% fairtradechocomelk, dan zullen de boeren het zelf doen.

En dus beter doen.

En dus de klassieke fairtraders inhalen, voorbijsteken en ter plaatse laten.

Effe nog wat feiten over de melkprijzen vandaag

Vandaag kost 1 liter melk produceren 53 eurocent. De melkveehouder krijgt van degene die de melk bij hem komt ophalen vandaag 24 cent.

uit videoreportage hieronder, nieuwsuitzending TV Limburg van 26 mei 2009

In eigen land heeft Aldi vorige week een aantal ‘blijvende prijsdalingen’ ingevoerd. Eén van de meest opmerkelijke is de prijs van een liter halfvolle melk: die stond op 49 cent, wat al erg laag is, want vorig jaar kostte die nog 62 cent. Nu is er nog 6 cent afgegaan, en betalen de consumenten dus 43 cent. Ter vergelijking: een fles Spa Reine kost bij Delhaize 60 cent, een fles Coca-Cola 1,32 cent. Wie bij deze prijzen dagelijks een liter melk koopt bij Aldi, betaalt op jaarbasis 157 euro, voor Spa Reine 219 euro en voor Coca-Cola komt dat op 481 euro, zo heeft Het Laatste Nieuws becijferd.

Waarom moeten de fairtraders in Europa samenwerken met de eigen boeren?

Omdat wat ze met hun fairtradepremie uit te betalen in het Zuiden aan de ene kant geven, ze meteen weer afpakken door zelf unfaire melk te verkopen, bijvoorbeeld.

Ik verklaar: er bestaat al zogenaamde fairtradechocomelk, welke echter over de slechte prijzen die voor de melk wordt betaald, angstvallig zwijgt. Waar ze ook over zwijgt, is dat door de slechte melkprijzen de overproductie wordt aangewakkerd. En waar belandt die overproductie? Juist, in het Zuiden. In Afrika bijvoorbeeld, In de vorm van melkpoeder. Op deze manier kunnen de kleine afrikaanse melkproducenten hun melk niet kwijt op de lokale markt en moeten hun koeien slachten. Etc… etc…

afsluiter: Belgian Dairy Board weer in het nieuws